Il collasso della Sardegna: come si inverte la decadenza? – S’Indipendente

S’Imprenta – Rassegna stampa dalla colonia
Come ogni sabato mattina su S’Indipendente
L’indipendente (Resort, basi militari e speculazione energetica: la Sardegna è sotto assedio), Qui Finanza (Sardegna ultima in Europa per natalità, istruzione e lavoro: c’è rischio di sparizione) e Cagliari Today (Il paradosso dell’abbondanza: la Sardegna ultima in Europa per natalità e istruzione e Sardi riservati e chiusi? Macché: in settant’anni siamo diventati un popolo “liquido”) dipingono un quadro sulla Sardegna, oltre la cartolina.
Mentre stiamo affrontando diversi assalti su più fronti, siamo al collasso definitivo: la natalità tra le più basse al mondo, emigrazione altissima, fuga dei cervelli, tasso di abbandono e rendimento scolastico tra i peggiori d’Europa, economia e redditi molto al di sotto della media europea, sanità da terzo mondo, democrazia bloccata.
Questi sono solo i sintomi. Le cause, le origini, le descrisse molto bene Simon Mossa, quando diceva:
“E poiché il sardo fin dall’infanzia viene inibito, in quanto gli si insegna a considerare male tutto ciò che gli viene dal passato o dal di dentro, e bene tutto quello che gli viene insegnato per volontà esterna, a un certo punto, quando deve muoversi da solo, si trova in un mare di contraddizioni terribili, perde la fiducia in se stesso, non ha spirito di iniziativa autonoma, perde i legami tribali che costituivano la sua forza di individuo in “quella” società, e preferisce servire, perché così scompaiono i problemi e il suo tozzo di pane è assicurato. Ditemi dunque se questo non è “genocidio”.”
È semplicemente una profezia che si sta avverando sotto i nostri occhi, l’origine dei guai che minano la fiducia dei sardi in loro stessi.
Tuttavia, le analisi sono monche se non leggiamo la realtà del rapporto coloniale con l’italia.
Stiamo subendo un attacco senza precedenti, ma non ne abbiamo consapevolezza per la plurisecolare assimilazione culturale italica che ci fa scambiare le servitù per opere a noi necessarie.
Ci attacchiamo alla benevolenza del colonizzatore come un sequestrato che soffre della sindrome di Stoccolma, e preghiamo la sua compassione promuovendo battaglie che ci assimilino ulteriormente all’Italia, come l’insularità in costituzione, lo strumento che sintetizza meglio la politica sarda di questo ciclo politico: mendica risorse esterne che si risolvono in affari e poltrone clientelari: su questo la destra e la sinistra italiana sono identiche, nessun voto è utile.
Esistono parecchie analogie tra le idee di Simon Mossa e quelle dell’intellettuale Sabino Acquaviva, che nel libro “LA CORSICA. Storia di un genocidio”, del 1982, definisce genocidio anche quello subito dal popolo corso.
Il libro è distribuito gratuitamente da Centro Studi Dialogo.
A leggere alcune frasi non possiamo che immedesimarci:
“La crisi della nazione (ndr, corsa) si accompagna al collasso economico sociale ed a un processo di identificazione di gran parte dei corsi con lo Stato nazionale da cui sono dominati che meriterebbe di essere studiato con attenzione, sia nella sua genesi che nelle sue conseguenze” […]
“Sviluppo industriale capitalistico significa spesso sottoccupazione, emigrazione, sradicamento, emarginazione, ma quando si fa questo discorso non si fa quasi mai riferimento all’emarginazione forse più drammatica: quella etnica e geografica, una emarginazione più che evidente nel caso della Corsica.” […]
“Su questa emarginazione, che si risolve anche nella distruzione di antiche culture, di popoli, di tradizioni, attirano la nostra attenzione appunto i Movimenti di Liberazione delle minoranze più sfruttate ed oppresse dell’Europa Occidentale. La struttura capitalistica degli Stati nazionali distrugge le nazioni che non sono riuscite ad ottenere un’autonomia statale, o almeno regionale.” […]
“I mezzi di informazione, di istruzione, di amministrazione, appartengono alla Francia e alla lingua francese. Salvare la Corsica significa, come abbiamo visto, strapparli a una potenza che non sembra disposta a rinunciarvi a nessun titolo. Ma se questi strumenti non vengono sottratti al controllo del potere centrale per la Corsica è la fine. Inoltre, uno dei presupposti della sopravvivenza della Corsica è nella fine dell’emorragia demografica, legata a sua volta al controllo economico dell’isola.” […]
“Il collasso della nazione corsa, cioè il suo genocidio, procede dal punto di vista della struttura della società in due modi:
a. demograficamente. L’isola, cioè, si depaupera demograficamente, si priva delle classi giovani, diventa in buona parte terra di pensionati. I corsi si riducono di numero fino a diventare un’entità trascurabile di 150/170.000 abitanti, le stime sono diverse. Poi cresce demograficamente, ma con popolazione straniera o francese, che quindi facilita ed accelera il processo di snazionalizzazione.
b. economicamente. L’economia corsa dei corsi entra in crisi fino a ridursi al lumicino, poi arriva la ripresa economica, ma francese: con capitali francesi, e imprenditori francesi, che finiscono per assumere il controllo economico di un’isola che già dominavano amministrativamente e politicamente.
Questi due fattori cumulandosi rendono forse inevitabile la scomparsa della nazione corsa. Avremo forse fra qualche anno una Corsica ricca e popolosa, ma francese. Sarà Corsica, ma non sarà più dei corsi.”
Due isole, molte similitudini, e tra loro simili a parecchie colonie.
Perché sociologi, antropologi, storici, economisti, giornalisti, scrittori, artisti, politici ed intellettuali sardi non vanno all’origine della causa dei problemi?
Perché continuano a guardare la realtà con gli occhi del colonizzatore italiano e non del colonizzato sardo?
Il risultato è che la colpa ricade esclusivamente sul colonizzato, ignorando tutte le cause che sottendono a questo rapporto che schiaccia e umilia qualsiasi ipotesi di riscatto politico-sociale.
Questo provoca la non comprensione, da parte degli intellettuali sardi, di alcune dinamiche denunciate già dagli anni ’60, ma se vogliamo anche da inizio Novecento, o da metà Ottocento, o da fine Settecento.
Il problema è prima di tutto la classe intellettuale sarda, che vede nei sardi la causa dei problemi e nell’Italia la soluzione, invertendo causa e conseguenza dei problemi.
Intendiamoci, i sardi hanno anche loro le proprie colpe, ma il potere, il governo, viene gestito e controllato da Roma, i candidati vengono catapultati, la classe politica selezionata in un contesto subordinato ai partiti romani e i sardi non riescono a vedere alternativa.
Scattano pavlovianamente al richiamo del voto utile sotto il pericolo fascista o comunista per allinearsi in riga nei confronti della destra e della sinistra italiana, che ci avvelenano piano piano.
Un incubo senza apparente via di uscita: è necessario decostruire prima di tutto la narrazione tossica.
Metanizzazione, al via nuovi espropri
La bulimia di energia necessaria all’export non ha limiti, il metano della Snam arriva nonostante il 40% in più esportato, le rinnovabili in autorizzazione, la Sarlux e l’export di derivati da petrolio.
Ecco i nomi dei nuovi espropriati nei comuni del centro sud della Sardegna, al seguito della modifica dopo la conferenza di servizi.
Nel frattempo, Fiume Santo S.p.A., azienda che detiene la centrale a carbone, candidata per la conversione a gas metano, viene audita a Roma per spingere sul progetto.
Le disavventure di Desirè Manca
Undici franchi tiratori stroncano la richiesta dell’assessora al Lavoro di sostituire Aldo Aledda dalla Consulta regionale per l’emigrazione.
Una considerazione: la politica sembra essere gestita, da un lato, da professionisti compromessi, cioè bande d’affari organizzate, dall’altra da incompetenti e arroganti, senza un briciolo di intelligenza politica, oltre che del senso del ridicolo, che ancora non hanno capito che non possono più giocare a far finta di essere dalla parte del popolo: stanno dall’altra parte della barricata, ma non lo hanno ancora percepito, o fanno finta. Ringalluzzita dal consenso dei like dei “massa-distratti”, Desirè non ha percezione della sua dimensione politica.
Il mondo dell’attivismo deve studiare per evitare di cadere in trappole simili. Se la politica compromessa è uno dei grandi mali, l’anti-politica non è da meno, ed è perfettamente complementare e funzionale alla prima.
Selargius, scoperta discarica abusiva di rifiuti speciali in un terreno
Continua ad emergere un sistema a Selargius, che in un altro articolo avevamo definito la Terra dei Fuochi sarda.
Non è la prima a essere stata trovata negli ultimi mesi, e le indagini hanno accelerato da quando sono iniziati i lavori di Terna.
Sappiamo che l’Arpas è sotto inchiesta perché non effettua i controlli, sappiamo che la politica selargina non ha mai guardato di buon occhio le campagne, usate come area di sacrificio, e sappiamo che il comitato ha sporto denuncia contro un cavo Enel che passa dentro una discarica non bonificata, e da almeno un anno e mezzo denuncia il sistema degli incendi collegati ai rifiuti delle discariche abusive.
Dal mondo della Resistenza Sarda
La decadenza si inverte dal basso.
Mentre il Coordinamento di Gallura fa notare che la bocciatura dell’eolico di Ulassai, perché minaccia il Grifone sardo, si potrebbe applicare a tutti gli impianti, non solo a quello specifico, i pastori si incontrano a Tramatza per riparlare di lotta, le categorie produttive del Sulcis si mobilitano, il 28 torna sotto la regione la Pratobello24.


Torna Fàulas, il festival che ribalta i luoghi comuni sui sardi e sulla Sardegna
Sabato e domenica prossima, 10-11 ottobre, Oristano.
Non si tratta di semplice musica con DJ, rappresentazioni attoriali, monologhi TALK teatrali, giochi per bambini, proiezioni cinematografiche.
La rappresentazione ha come sfondo quello di ribaltare la narrazione ufficiale che vorrebbe i sardi di volta in volta “invidiosi”, “divisi”, che “non si capiscono da paese a paese”, “che da soli non ce la fanno” (e che quindi è meglio che stiano sotto l’Italia).
Fàulas equivale ad una psicoterapia di massa (ma è intrattenimento, nessuna noia o pesantezza!). E c’è anche il pranzo sociale!
Ecco qui il programma, ci saremo anche noi de S’Indipendente a parlare con Indip di giornalismo indipendente.
Chi non viene è un “sardo ma anche italiano” (senza ritorno).

Su collassu de sa Sardigna: comente si furriat sa decadèntzia?
L’Indipendente (Resort, basi militari e speculazione energetica: la Sardegna è sotto assedio), Qui Finanza (Sardegna ultima in Europa per natalità, istruzione e lavoro: c’è rischio di sparizione) e Cagliari Today (Il paradosso dell’abbondanza: la Sardegna ultima in Europa per natalità e istruzione e Sardi riservati e chiusi? Macché: in settant’anni siamo diventati un popolo “liquido”) dipinghent unu cuadru subra de sa Sardigna, fora de sa sòlita cartolina.
Mentras semus afrontende atacos medas subra de prus frontes, semus a su collassu definitivu: sa natalidade intre sas prus bàscias de su mundu, emigratzione altìssima, fughidura de sos ciorbeddos, tassu de abbandonu e rendimentu scolàsticu intre sos peus de Europa, economia e rèdditos meda suta de sa mèdia europea, sanidade dae tertzu mundu, democratzia blocada.
Custos sunt sceti sos sìntomos. Sas causas, sas orìgines, sas at descritas meda bene Simon Mossa, cando naraiat:
“E ca su sardu dae s’infàntzia benit inibiddu, dadu chi s’insignat a cunsiderare male totu su chi li benit dae su passadu o dae s’internu, e bene totu su chi li benit insignadu pro voluntade esterna, a unu tzerto puntu, cando devet mòvere a solu, s’agatat in unu mare de contraditziones terribiles, perdet sa fidùcia in se etotu, non tenet ispìritu de initziativa autònoma, perdet sos ligàmenes tribales chi constituiant sa fortza sua de indivìduu in “cudda” sotzietade, e preferit servire, ca gai iscumparent sos problemas e su bìculu suo de pane est asseguradu. Naredde-mi tando si custu non est “genotzìdiu”.”
Est casi una profetzia chi si est averande suta de sos ogos nostros, s’orìrgine de sos problemas chi bocint sa fidùcia de sos sardos in issos etotu.
Mancari gai, sas anàlisis sunt mutiladas si no funt legidas cun sa realidade de su raportu coloniale cun s’Itàlia.
Semus subinde unu atacu sena pretzedentes, ma non nde tenemus cunsientzia pro more de s’assimilatzione culturale itàlica de prus sèculos chi nos faghet iscambiare sas servidudes pro òperas necessàrias po nosus.
Nos atacamus a sa benevolèntzia de su colonizadore comente unu sequestradu chi sufrit de sa sìndrome de Stoccolma, e pregamus sa cumpassione sua promovende batallas chi nos acostint de prus a s’Itàlia, comente s’insularidade in costitutzione, s’istrumentu chi sintetizat prus bene sa polìtica sarda de custu tziclu polìticu: mendicat dinaris esternos chi si resolvint in afares e poltronas clientelares: subra de custu sa dereta e sa manca itàlicas sunt idènticas, perunu votu est ùtile.
Bi sunt paritzas analogias intre sas ideas de Simon Mossa e sas de s’intelletuale Sabino Acquaviva, chi in su lìburu “LA CORSICA. Storia di un genocidio”, de su 1982, definit genotzìdiu fintzas cuddu subidu dae su pòpulu corsu.
Su lìburu est spartzinau gratuitamente de su Centro Studi Dialogo.
A lèghere carchi frase non podemus chi immedesimare nos:
“Sa crisi de sa natzione corsa s’acumpagnat a su collassu econòmicu e sotziale e a unu prucessu de identificatzione de una parte manna de sos corsos cun s’Istadu natzionale dae ue sunt dominados chi meresciat de èssere istudiadu cun atentzione, siat in sa gènesi sua siat in sas cunsighèntzias suas” […]
“Isvilupu industriale capitalìsticu significat fitianu suta-ocupatzione, emigratzione, sradicamentu, emarginatzione, ma cando si faghet custu discursu non si faghet guasi mai referimentu a s’emarginatzione forsis prus dramàtica: cudda ètnica e geogràfica, una emarginatzione prus de evidèntzia in su casu de sa Còrsica.” […]
“Subra de custa emarginatzione, chi si resolvit fintzas in sa destrutzione de culturas antigas, de pòpulos, de traditziones, tzerriant s’atentzione nostra pròpriu sos Movimentos de Liberatzione de sas minorias prus isfrutadas e opressas de s’Europa Otzidentale. Sa strutura capitalìstica de sos Istados natzionales destruit sas natzones chi non sunt reussidas a otènneri una autonomia statale, o a su mancu regionale.” […]
“Sos mèdios de informatzione, de istrutzione, de aministratzione, apartenent a sa Frantza e a sa limba frantzesa. Sarvare sa Còrsica significat, comente amus bidu, irrapatzare-llos a una potèntzia chi non paret disposta a bi renuntziare pro perunu tìtulu. Ma si custos istrumentos non benent sutraídos a su controllu de su potere tzentrale pro sa Còrsica est sa fine. In prus, unu de sos presuppostos de sa sopravivèntzia de sa Còrsica est in sa fine de s’emorragia demogràfica, ligada a su controllu econòmicu de s’ìsula.” […]
“Su collassu de sa natzione corsa, est a nàrrere su genotzìdiu suo, sighit dae su puntu de bidda de sa strutura de sa sotzietade in duos modos:
a. demograficamente. S’ìsula, est a nàrrere, si impoverit demograficamente, si privat de sas clàssies giòvanas, deventat in bona parte terra de pensionados. Sos corsos si reduint de nùmeru fintzas a deventare una entidade de modestas tzifras de 150/170.000 bividores, sas istimadas sunt diferentes. Pustis creschet demograficamente, ma cun populatzione istràngia o frantzesa, chi tando agiudat e atzelerat su prucessu de snatzionalizatzione.
b. economicamente. S’economia corsa de sos corsos intrat in crisi fintzas a si reduire a minimum, pustis arribat sa ripresa econòmica, ma frantzesa: cun capitales frantzesos, e imprendidores frantzesos, chi finissent pro assùmere su controllu econòmicu de una ìsula chi giai dominaiant aministrativamente e politicamente.
Custos duos fatores cumulandosi rendent forsis inevitàbile sa sparitzione de sa natzione corsa. Amus a àere forsis intre carchi annu una Còrsica rica e populada, ma frantzesa. At a èssere Còrsica, ma non at a èssere prus de sos corsos.”
Duas ìsulas, medas simigliàntzias, e intre issas simigiantes a paritzas colònias.
Proite sotziòlogos, antropòlogos, istòricos, economistas, giurnalistas, iscritores, artistas, polìticos e intelletuales sardos non andant a sas orìgines de sa causa de sos problemas?
Proite sighint a càstiare sa realidade cun sos ogos de su colonizadore italianu e non de su colonizadu sardu?
Su resultadu est chi sa colpa ruit isceti subra de su colonizadu, ignorande totu sas causas chi sunt a suta de custu raportu chi stiacat e umiliat calesisiat ipòtesi de riscattu polìticu-sotziale.
Custu provocat sa non cumprensione, dae parte de sos intelletuales sardos, de carchi dinàmica denuntziada giai dae sos annos ’60, ma si cherimus fintzas dae comintzu de su Nochentos, o dae mesu de s’Ochocentos, o dae fine de su Setighentos.
Su problema est prima de totu sa classe intelletuale sarda, chi bidet in sos sardos sa causa de sos problemas e in s’Itàlia sa solutzione, invertingu causa e cunsighèntzia de sos problemas.
Sos sardos tenent fintzas issos sas colpas insoro, ma su potere, su guvernu, benit gestidu e controlladu dae Roma, sos candidatos benent catapultados, sa classe polìtica seletzionada in unu cuntestu subordinadu a sos partidos romanos e sos sardos non resessint a bìdere alternativa.
Isbrincant pavlovianamente a su tzèrriu de su votu ùtile suta de su perìculu fascista o comunista pro s’allineare in riga cara a sa dereta e a sa manca itàlica, chi nos avelenant a bellu a bellu.
Unu bisu malu sena via de essida apparente: est necessàriu decostruire prima de totu sa narratzione tòssica.
Metanizatzione, a via noas espropriatziones
Sa bulimia de energia necessària a s’export non tenet lìmites, pro su chi non bastat su 40% in prus esportadu, sas renovàbiles in autorizatzione, sa Sarlux, su metanu de sa Enura, sotzietade Snam.
Ecco sos nòmines de sos noos espropriados in sos comunos de su tzentru-sud de sa Sardigna, a posca de sa mudàntzia pustis de sa cunferèntzia de servìtzios.
In s’ìnteri, Fiume Santo S.p.A., impresa chi tenet sa centrale a carbone, candidada pro sa cunversione a gas metanu, benit audida in Roma pro spìnghere subra de su progetu.
Sas disaventuras de Desirè Manca
Undighi franchos tiradores scrocorigant sa pedidura de s’assessora a su Traballu de sustituire Aldo Aledda dae sa Cunsulta regionale pro s’emigratzione.
Una cunsideratzione: sa polìtica paret èssere gestida, dae un’àtera parte, dae professionistas cumpromissos, est a nàrrere bandas de afares organizadas, dae s’àtera dae incompentes e arrogantes, sena unu mìnimu de intellighèntzia polìtica, e fintzas de sensu de su ridìculu, chi ancora non ant cumpresu chi non podent prus giogare a fàghere finta de èssere dae sa parte de su pòpulu: sunt dae s’àtera parte de sa barricada, ma non ddu ant ancora intendidu, o faghent finta. Imbaldanzida dae su consensu de sos “like” de sos “massa-distraídos”, Desirè non tenet cussientzia de sa dimensione polìtica sua.
Su mundu de s’ativismu devet istudiare pro evitare de rùere in trappolas simigiantes. Si sa polìtica cumpromissa est unu de sos mannos males, s’anti-polìtica non est de mancu, e est perfetamente complementare e funtzionale a sa prima.
Ceraxus, iscobertu muntonàrgiu abusivu de àliga ispetziale in unu terrènu
Sighit a essire a pìgiu unu sistema in Ceraxus, chi in unu àteru artìculu amus definidu sa Terra de sos Fogos sarda.
Non est sa prima a èssere istada agatada in sos ùltimos meses, e sas investigatziones ant atzeleradu dae cando ant comintzadu sos traballos de Terna.
Ischimus chi s’Arpas est suta inchiesta proite non faghet sos controllos, ischimus chi sa polìtica selargina non at mai castiadu cun ogos bonos sas campagnas, impreadas comente àrea de sacrifìtziu, e ischimus chi su comitatu at postu denùntzia contra a unu cavu Enel chi colat a intro de unu muntonàrgiu non bonificadu, e dae a su mancu unu annu e mesu atacat su sistema de sos intzèndios ligados a sos rifiutos de sos muntonàrgios abusivos.
Dae su mundu de sa Resistèntzia Sarda
Sa decadèntzia si fùrriat dae bàsciu!
Mentras su Coordinamentu de Gallura faghet notare chi sa bociadura de s’eòlicu de Ulassai, proite minetat su Grifone sardu, si podiat aplicare a totu sos impiantos e non isceti a cuddu ispetzìficu, sos pastores s’atòbiant in Tramatza pro torrare a chistionare de lota, sas categorias produtivas de su Sulcis si mobilitant e su 28 torrat suta de sa Regione sa Pratobello24.


Torrat Fàulas, su festival chi furriat sos logos comunes subra de sos sardos e subra de sa Sardigna
Sàbadu e domìnigu chi benit, 10-11 de santugaine, in Aristanis.
Non si tratat sceti de mùsica cun DJ, rapresentatziones de atores, monòlogos TALK teatrales, giogos pro pitzinnos, proietziones cinematogràficas.
Sa rapresentatzione tenet comente isfondos cuddu de furriare sa narratzione ufitziale chi cheret sos sardos ognia borta “invidiosos”, “partzidos”, chi “non si cumprendent dae bidda a bidda”, “chi dae solos non dda faghent” (e chi tando est mellus chi stient suta de s’Itàlia).
Fàulas est cumente a una psicoterapia de massa (ma est devertimentu, peruna noia o pesanthesa!). E bi at fintzas su pràngiu sotziale!
Ecco inoghe su programa, bi amus a èssere fintzas nosos de S’Indipendente pro chistionare cun Indip de giornalismu indipendente.
Chie non benit est unu “sardu ma fintzas italianu” (sena torrada).

Sa Cida in 1 Minutu
Ambiente e Energia
Zonas idòneas: sa lege tenet in Corte Costitutzionale Sa Corte Costitutzionale rezeget su ricursu contra a sa norma regionale subra de sas zonas idòneas pro sas renovàbiles. (YouTG.net)
Ussassai: bocciadu su parcu eòlicu pro amparare sos grifones Su progetu de sas turres eòlicas est istadu firmadu pro evitare prètzios a sas àchilias e fauna amparada. (L’Unione Sarda)
Sicitade in Maccheronis: tancados sos rubinetos pro sas campagnas Sa farta de abba coga de tancare sa distributzione pro s’agricoltura in sos territòrios de su nord de s’ìsula. (SassariToday)
Prus abba pro sas campagnas: progetada diga noa in Nord-Sardigna Sa nova istrutura ìdrica at a garantire abba bastante pro s’agricoltura e pro sas esigèntzias de sos campaniolos. (La Nuova Sardegna)
CER e PNRR: vègia a sos antìzipos e cuotas intermèdias Sbloccados sos fundos europeos pro sas comunidades de energia renovàbile cun regulas noas pro s’impiegu de sos recursos. (QualEnergia)
No a s’estensione de baterias in Fenosu Sos tzitadinos e sos entes locales protestant contra a sa instalatzione de impiantos de ammentu de energia. (Abbasanta.it)
Sarcidano e Bàrbagia de Seulo: sexi comunos contra a s’ispeculatzione Sos sìndigos e sas comunidades de su territòriu s’unissent contra a sa costrutzione de impiantos energèticos. (Videolina)
Bocas de Bonifacio: stop a s’eòlicu dae su Parlamentu corsu S’Asemblea de Còrsica votat contra a sos progetos eòlicos marìtimos pro amparare su mare e su territòriu. (Videolina)
Polìtica & Affàrios
M5S e sa bocciadura de Desirè Manca in sa Giunta Sos contras e sos malumores intrenos a su Movimentu Chimbe Istellas essint a pìgiu pustis de su votu. (SardiniaPost)
Crisi de sas atividades in sas biddas sardas: addio Dae su 2019 a oghindie ant tancadu prus de chimbas chentos locales in sos tzentros minores de s’ìsula. (Radiolina)
Staff de sa Regione Sardigna: costos de consulentes e collaboradores Un’anàlisi subra de sas ispesas de sa Presidèntzia pro su personale e sos espertos de sa Giunta regionale. (CagliariToday)
Inchiesta subra de su pràngiu de Sàrdara: batro cundannas Su Tribunale at emitidu sas sentèntzias pro s’addòbiu proibidu mientras bi fiant sas restritziones de su Covid. (L’Unione Sarda)
Inchiesta de sa Procura subra de s’aeroportu de Casteddu-Elmas Sas indàgines giuditziàrias chircant de atclarare sas operatziones finantziàrias e societàrias de su tzentru aeroportuale sardu. (Rai News)
Einstein Telescope: s’Olanda aberit a sa Sardigna in Europa Abertura de sos Paìsos Basscios pro sa candidadura de sa Sardigna a amparare su progetu issièntificu de importu europèu. (L’Unione Sarda)
Iscàndalu Conservatòria: chie at incassadu duos milliones de èuros Inchiesta subra de sos finantziamentos pùblicos e de sa gestione de sos recursos de s’ente culturale sardu. (Indìp)
Impatu de s’ETS in sos portos sardos: “Tassa de eliminare” Su sistema de tassatzione europèu causat pèrdidas mannas a sos portos e a s’economia de s’ìsula. (L’Unione Sarda)
Omar Chessa est su retore nou de s’Universidade de Tàtari S’atentadu docente de deretu costitutzionale est istadu eletu pro ghiare s’ateneu de sa tzitade turritana. (ANSA)
Cosas de billai de su mundu
Difesa europea e novidades subra de su pianu EDPCI Un’anàlisi de sas istrategias e de sos finantziamentos europeos pro s’indùstria militare e de sa seguridade comunidària. (Startmag)
Naschet s’alternativa europea a sos gigantes Visa e Mastercard Su sistema nou de pagamentu digidale europèu chircat de indipendèntzia dae sas multinatzionales americanas de sa finàntzia. (Il Sole 24 Ore)
UE: Albània e Montenegru intrare podent, limbas minoritàrias isetant S’Unione Europea aberit sas portas a sos istados noos ma firmat sa ufitzialidade de catalanu, bascu e galitzianu. (Istorias)
Madrid a s’UE: “Reconnoschere catalanu, bascu e galitzianu” Sa Spagna chircat su reconnoschimentu ufitziale de sas limbas regionales in s’Unione Europea sena ulteriore ritardu. (ANSA Europa)
Eletziones de su Senadu in Còrsica: reeligidos sos duos candidatos Sos duos senatores essintes otènent sa cunfirma e sa reeletzione in sos segundos turnos eletorales corsos. (Voce.pro)
Cultura e Sociedade
Selàrgius: sos liceales contra a su decretu iscola nou Sos istudiantes de su Pitagora protestant contra a sas normas noas defendende s’integratzione e s’atzetatzione de totus. (L’Unione Sarda)
Tonara: torrat su cuncursu de poesia dedicadu a Peppinu Mereu Sa bidda de sa Bàrbagia ammaniat sa nova editzione de su prèmiu literàriu in limba sarda pro su poeta. (SardiniaPost)
AperInSardu in Tzeddiani in sa Pratza de sos Olivos Ente e tzìculu de addòbiu in limba sarda pro chistionare e cumpartzire tempos de sotzialidade e cultura. (Assemblea Sarda)
Telti: alliantza cun sa Còrsica pro sa transumàntzia noa Progetu de cooperatzione pro torrare a bivere sas traditziones de sos pastores e amparare sos pasculos de Monte Pino. (La Nuova Sardegna)
Distretu Sardegna Bio premiadu comente su prus bellu d’Europa Reconnoschimentu internatzionale pro su distretu biològicu sardu pro sa calidade de sas produtziones e s’amparu de s’ambiente. (WineNews)
S’arte de Pinuccio Sciola a s’Istitutu Italianu de Parigi Espositzione de sas pedras sonoras de su mastru de San Sperate in sa capitale frantzesa pro onorare s’àscurtu. (L’Unione Sarda)
Proite sa tzivilidade de sos nuraghes est patrimòniu de s’umanidade Un’anàlisi de s’importu de s’architetura e de sa sotziedade nuràgica pro s’istòria de su Mare Nostrum. (L’Indipendente)
Intervista a su ministru catalanu Francesc-Xavier Vila Moreno Su ministru de sa Catalugna chistionat de sa tutela de sas limbas e de sas relatziones cun sa Sardigna. (CagliariToday)
Le Estiqaatsiane inchieste della Nuova Sardegna

Imàgine: valoreimpresaitalia.it
I testi in sardo sono tradotti dall’AI, ma sono corretti e confermati dall’autore (segnalate eventuali errori)
Is testus in sardu funt bortaus de s’AI, ma funt currìgius e cunfirmaus de s’autori (sinnalai-sì chi ddoi at faddina)















